Verónica Díaz Rodríguez (Ferrol, 1972) foi unha das doce xogadoras chamadas para formar parte da primeira Selección Española de fútbol sala da historia, xunto a outras tres galegas: Bea Seijas, Ana Silva e María Bardanca, e o técnico Roberto Amado, primeiro seleccionador de España, tamén galego. Aquel equipo puxo os cimentos para que se consolidase a que hoxe é unha das seleccións favoritas para facerse co título mundialista e na que, curiosamente, volve haber catro galegas.
Con quince anos, o Liceo da Coruña fixouse nela: non pasou desapercibido para o conxunto herculino o talento que xa se percibía nunha moza Verónica Díaz, e acabaron por fichala. Tan só un ano despois, este equipo fusionouse co Meirás, o conxunto ferrolán no que militou o resto da súa carreira deportiva.
Aínda que día de hoxe non segue moi de cerca o fútbol sala, Verónica Díaz segue sentindo o latexo da Selección Española, e confía e desexa que o cadro estatal poida facerse co título de campioas do mundo.
A.N.: Como describiría o fútbol sala dos seus comezos?
Verónica Díaz: Calquera pode imaxinar como era o fútbol sala nos 90: as axudas eran poucas, non había moita xente que se involucrase no fútbol sala feminino e quen ía conseguindo avances eran, sobre todo, os presidentes; Víctor Sieiro, no Sal-Lence, e Pilar Rodríguez, no Meirás. Os dous pelexaron moito por este deporte.
Aínda con esas condicións, nós faciámolo todo con moitísima ilusión.
A.N: Como lembra a chamada da Selección Española?
Verónica Díaz: Avisoume o club de que me chamaran para unha concentración coa Selección Española que duraría uns días, e iso xa o vivín con moita emoción porque non o esperaba. Fun, e pouco despois o seleccionador avisounos de cales iamos ser as convocadas. Tiven esa sorte. Para min era case o máis importante que me podía pasar. Foi moi emocionante; paseino moi ben e gocei moito da experiencia. Ademais, fomos abrindo camiño para as compañeiras que viñan detrás.
A.N: Cal é o recordo do seu primeiro partido formando parte da selección absoluta de fútbol sala?
Verónica Díaz: Lembro os dous partidos que se xogaron. O primeiro foi un amigable en homenaxe a unha persoa falecida, e o segundo, que tivo lugar o 29 de decembro en Narón, foi contra Portugal. Creo recordar que gañamos 4-1. A ilusión era moi grande, xogaba con futbolistas ás que xa coñecía da selección galega e con outras ás que só tivera como rivais en División de Honor. Lembro tamén que practicabamos un fútbol máis táctico; sen desmerecer o de agora, que é moito máis físico e conta con xogadoras que son practicamente atletas de elite.
A.N.: Como percibía a sociedade a figura dunha muller que xogaba ao futsal?
Verónica Díaz: Que unha muller xogara ao fútbol sala non se vía ben porque, en realidade, nunca te viñan ver. Cando nos poñiamos a xogar, fora un torneo, a liga ou a competición que fose, a xente que viña sorprendíase, porque a maior parte da sociedade nin sequera sabía que unha muller puidese practicar tamén fútbol sala. Algunhas veces, nos adestramentos, enfrontabámonos aos homes e é verdade que, loxicamente, nos gañaban por forza, pero en cuestión de técnica, víronse en apuros algunha vez.
É certo que agora, grazas a Deus, se lle está dando moita visibilidade ao fútbol; debería suceder o mesmo co fútbol sala e con calquera deporte feminino, porque aínda se continúa vendo a figura da muller como o elo máis débil, e cando a xente vai algunha vez a ver un partido de mulleres, sexa do deporte que sexa, acaba por sorprenderse.
A.N.: Naquel tempo, imaxinaba que o papel da muller neste deporte acabaría sendo tan importante?
Verónica Díaz: Naquel momento, non. Os recursos dos que dispoñiamos eran moi escasos e resultaba moi complicado conseguir patrocinadores. Pechábasenos case cada porta á que intentáramos chamar, pero ao final, fóronse logrando cousas grazas á xente que se involucrou e pelexou para que o deporte evolucionase. Aínda queda moito por facer, pero agora estamos a uns días de que comece o Mundial, que é un logro importantísimo.
A.N.: Considera que este gran torneo debería terse celebrado moito antes?
Penso que sí, que todo avanzou moi amodo. O que pasa e que, é o mesmo de sempre, as institucións, a Federación Española, a FIFA… ou non lles interesaba ou non se involucraron tanto como deberían para que o Mundial se celebrara antes.
Verónica Díaz: “Canto daría eu por poder xogar un Mundial”
A.N.: Como é para vostede experimentar este Mundial desde a outra beira?
Verónica Díaz: Sinto unha envexa moi sa. Nos fomos as pioneiras, pero véxoas agora e penso: “Canto daría eu por poder xogar un Mundial, un Campionato de Europa ou algo así de importante”. Na miña etapa no fútbol sala gocei moitísimo ata que deixei de xogar; paseino moi ben, viaxei moito, coñecín a moitas persoas e pasámolo en grande, pero sempre che queda cravada esa espiña de non poder no vivir noso momento o mesmo que está pasando agora.
A.N.: Síntese parte do conseguido?
Verónica Díaz: Si. Se a Federación, naquel momento, non crease a Selección para disputar eses partidos, non poderiamos ter sido as pioneiras nin axudar a que todo fose evolucionando. Incluso á marxe da Selección, naquela época, aínda que todo avanzaba pouco a pouco, xa iamos facendo forza para que as cousas mellorasen. O que pasa é que todo dependía tamén da implicación das institucións, dos patrocinadores, dos equipos, etc. De feito, algúns deses equipos chegaron a desaparecer porque non tiñan orzamento suficiente.
1. Acto de homenaxe ás pioneiras da 1º Selección de fútbol sala feminino de España / CONCELLO DE VALDOVIÑO
Acto de homenaxe ás pioneiras da 1º Selección de fútbol sala feminino de España / CONCELLO DE VALDOVIÑO
2. Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
3. Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
4. Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
5. Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
Acto de homenaxe ás pioneiras do fútbol sala español e galego / CONCELLO DE VALDOVIÑO
A.N.: Como pioneira, como ve o fútbol sala actual?
Verónica Díaz: Son case atletas de elite, viven por e para o fútbol sala. Antes as cousas facíanse doutra maneira, marchabas no autobús coas compañeiras todo o fin de semana e gozabas diso; despois incluso quedabas para saír de festa ou celebrar calquera cousa. Era como unha familia. Comprendo que agora, loxicamente, elas vivan por e para o fútbol sala, porque ademais cobran uns cartos por iso.
A nivel deportivo estou un pouco desconectada, pero si que vou vendo algún partido e vexo un xogo moito máis físico; antes era máis pausado, pero considero que nós eramos mellores tecnicamente. Coincidín con María (Bardanca) e con Bea (Seijas) nun partido en As Pontes, tamén estaba por alí Roberto Amado (ex seleccionador nacional), e vendo o partido chegamos á conclusión disto que dicía, todo é máis físico e, sen desmerecer nada a técnica de agora, antes o nivel era superior.
Por exemplo, en canto ao talento individual, Bea era unha xogadora que nunha baldosa facía algo incrible e era capaz de resolver un partido; Ana Silva tamén era ese tipo de xogadora, ou Lis Franco. Todas tiñan esa capacidade de tomar decisións nun par de segundos. Creo que iso se está perdendo, e cando falo disto con elas, coincidimos nesta opinión.
Verónica Díaz: “Sempre soa Brasil entre as seleccións con mellor nivel, e a verdade é que non coñezo ao resto, pero nós somos campioas de Europa e espero e desexo que teñan sorte nos momentos determinantes, que as respecten as lesións e que poidan gañar”
A.N.: Cal é a súa previsión sobre o papel que desempeñará a Selección Española neste Mundial?
Verónica Díaz: Sempre soa Brasil entre as seleccións con mellor nivel, e a verdade é que non coñezo ao resto, pero nós somos campioas de Europa e espero e desexo que teñan sorte nos momentos determinantes, que as respecten as lesións e que poidan gañar.
O primeiro Mundial de Fútbol Sala feminino da historia contará con representación galega
Así chegou España ao Mundial de futsal e así buscará chegar á final
