A xogadora Sara Bravo é a terceira baixa do Mecalia Atlético Guardés, tras Carmen Campos e Meriem Ezbida de cara á vindeira tempada. A extremo valenciana ( Mislata, 20/09/1993) chegou á Guarda fai dous veráns procedente do Canyamelar Valencia para vivir grandes momentos no pavillón da Sangriña e na Liga Guerreras.
Desde o club galego quixeron darlle as grazas por estes anos e desearlle sorte na súa nova etapa nas filas do Rincón Fertilidad de Málaga: “Como non podería ser doutra maneira, tamén queremos agradecerlle todo o seu traballo, esforzo e implicación vestindo a camiseta do Guardés. Moita sorte para o teu futuro, Sara!”.
Así foi a carta de despedida escrita pola propia xogadora valenciana.
Carta despedida Sara Bravo
A min estas cousas nunca se me deron do todo ben, pero sinto que debo agradecervos dalgunha forma todo o que me destes estas dúas tempadas.
Ás miñas compañeiras agradecerlles o seu apoio, confianza, consellos e momentazos tanto dentro como fóra da pista, por ser a miña familia a tantos km de casa. Tiven a sorte de coincidir con persoas MARABILLOSAS.
Á directiva: grazas por facernos sentir “como na casa”, por todo o que facedes por nós e o ben que nos tratades.
Aos adestradores: grazas por apostar por min estes dous anos, agradecervos o voso traballo, correccións e rifas. Porque grazas a iso considérome mellor xogadora.
A todos os traballadores do Centro Fajar: grazas polo ben que me coidastes este tempo, e mesmo polo ben que facedes de “psicólogos” con tan só escoitarnos.
E á afección: hai tantas cousas que agradecervos… Creo que a calquera xogadora encantaríalle xogar nun pavillón con ese ambiente que sodes capaces de crear. Cada vez que viña xogar como rival era unha das cousas que envexaba do Atl. Guardés e agora souben de primeira man que tervos no mesmo equipo é INCRIBLE. Non baixades os brazos en ningún partido sexa cal for o rival, sodes un máis no campo, confiades en nós moito máis que nós mesmas en moitas ocasións, non deixades que caiamos nin nas derrotas, aínda que vos doian igual que a nós.
E todo este conxunto volveu a facerme gozar deste xogo, de cada partido coma se fose o ultimo, de celebrar entre berros e risas, de facerme saltar bágoas de alegría e emoción coas vitorias e de bágoas máis amargas con algunhas derrotas, por volver poñerme a pel de galiña, celebrar cada gol, balón recuperado, parada, defensa, por esas viaxes/aventuras por Europa e por cumprir algún soño. Grazas por deixarme seguir aprendendo cousas deste deporte.
Custoume moito tomar esta decisión (non vos imaxinades o que chegades a enganchar), pero ás veces os cambios non veñen mal. Empeza outra etapa, pero quedarame o agarimo e todo o bo que me destes. Estou feliz e orgullosa de pertencer a vós estes dous anos. Espero que gozásedes de min tanto como eu fíxeno de vós e a vosa terra, onde hai xente marabillosa, como a que tamén me atopei na Residencia Monte Santa Tegra. Foi un pracer traballar convosco. Moitísimas grazas polo voso apoio e trato durante os meses que compartimos.
Grazas por todo e moita sorte, verémonos pronto nas pistas.
