Pioneira do fútbol sala feminino, María Bardanca (Carballo, 1972) foi unha das catro xogadoras galegas que formaron o plantel da primeira Selección Española desta disciplina. Varela Bardanca foi galardoada coa distinción ao Mérito Deportivo por parte da Xunta de Galicia no ano 2022. Nesta conversa con As Nosas, repasa os momentos de xúbilo e tamén as dificultades que ela e as súas compañeiras afrontaron no seu percorrido por algúns dos equipos máis emblemáticos do futsal estatal, abrindo camiño ás novas xeracións.
A escasos días para o comezo do primeiro Mundial de fútbol sala feminino da historia, a deportista carballesa examina a evolución deste deporte e o papel que está chamada a desempeñar a Selección Española no torneo.
A.N.: Como estaba o fútbol sala xusto antes da creación da Selección Española e como foi esa primeira convocatoria?
María Bardanca: Eran practicamente os inicios do fútbol sala a nivel estatal. Levábase xogando xa varias tempadas o que era a liga de División de Honor, pero pouco máis. No caso da Selección, era a primeira vez que se facía e estaba montado daquela maneira, pero a verdade e que o vivín con moita ilusión, porque era algo co que soñaba dende pequena, pero non me atrevía a dicilo porque que era unha opción que non existía e ninguén cría que fose acontecer. Cando ves que se converte en realidade, vívelo con moitísima ilusión.
A.N.: Nese momento era capaz de imaxinar que as mulleres chegarían tan lonxe no futsal e que chegaría a celebrarse un Mundial?
María Bardanca: Penso que as que estabamos nese mundo si que o viamos como algo posible, por iso loitabamos. Se existían Mundiais de homes, por que non ía habelos de mulleres? Se o deporte seguía evolucionando, a traxectoria normal sería que chegase un momento no que o Mundial acabase por celebrarse, e penso que todas críamos niso.
A.N.: Percibía prexuízos sociais sobre as mulleres que xogaban ao fútbol sala?
María Bardanca: Os prexuízos sociais sufrinos moitas veces; antes era algo normal e leveino da mellor maneira posible, pero sí que vivín o que pode parecer máis típico: insultos, que non te deixasen xogar… Daquela, para ti, que non te deixasen xogar por ser unha nena era o fin do mundo.
María Bardanca: “Sempre me sentín moi valorada, tanto nos clubs nos que xoguei como polas compañeiras”
A.N.: Comezou nas escolas municipais de Carballo, xogou no Karbo, Sal-Lence, Meirás e Ourense; e integrou a Selección Galega e a Española. Sentíase valorada?
María Bardanca: Sempre me sentín moi valorada, tanto nos clubs nos que xoguei como polas compañeiras, incluídas as contrarias. Sempre estive moi a gusto, aínda que sentía que era un deporte que non tiña a visibilidade que a nos gustaría.
Maria Bardanca: “Hai clubs que dispoñen de mellores medios e poden pagarlles dignamente ás súas xogadoras, pero hai moitos que non chegan a eses niveis. Se se analizan os salarios das xogadoras, verase que haberá algunhas cun soldo digno, pero moitas outras que non o teñan, e que compaxinen o futsal con outros traballos”
A.N.: Foi unha das primeiras xogadoras en recibir unha contraprestación económica. A cuestión salarial continúa a ser un aspecto a mellorar?
María Bardanca: Por suposto. Hai clubs que dispoñen de mellores medios e poden pagarlles dignamente ás súas xogadoras, pero hai moitos que non chegan a eses niveis. Se se analizan os salarios das xogadoras, verase que haberá algunhas cun soldo digno, pero moitas outras que non o teñan, e que compaxinen o futsal con outros traballos.
A.N.: Fai tres anos, en 2022, foi condecorada coa distinción ao Mérito Deportivo pola Xunta de Galicia. Como foi ese momento?
María Bardanca: Algo moi bonito, porque adiquei a miña vida ao deporte e a miña profesión segue a estar vinculada a el. Que te recoñezan na túa comunidade como deportista referente e sentir que o teu traballo é importante é un orgullo, sobre todo porque foron tempos complicados.
María Bardanca: “O fútsalfem medrou de xeito exponencial”
A.N.: Precisamente dende súa condición de referente, como valora deportivamente o fútbol sala actual?
María Bardanca: Medrou de maneira exponencial. Hoxe vemos corpos técnicos que case ocupan máis banco ca as propias xogadoras, que contan cunha preparación específica que os capacita para coidar ás futbolistas. Agora teñen múltiples posibilidades con adestradores e adestradoras moi cualificados. A mellora foi enorme.
A.N.: Como pioneira desta disciplina deportiva, que sensación lle produce vivir este Mundial dende fóra?
María Bardanca: Sinto un pouco de envexa sana. Iba dicir que teño practicamente a mesma ilusión ca elas, aínda que seguramente iso non sexa posible; pero é certo que sería a nosa ilusión poder xogar algo así e estamos desexando que todo lles saia ben e que o traballo feito se vexa reflectido na cancha. É un orgullo que haxa catro galegas no Mundial; casualmente, na primeira Selección tamén eramos catro galegas.
Algo se estará facendo ben… ou temos un xen competitivo moi bo. Desexo que lles vaia o mellor posible e imos estar aquí empuxándoas.
A.N.: En relación a esas catro futbolistas galegas, destacaría a algunha delas en especial?
María Bardanca: Non sería xusto destacar a unhas por enriba de outras, gústanme todas. Sempre digo que non existe a mellor xogadora: unha pode ser mellor nunha cousa e outra noutra. O que vexo é que teñen un grupo excepcional, que mestura xuventude e veteranía, e alégrome en especial por aquelas que sufriron lesións importantes e agora poden recibir este premio.
María Bardanca: “Sinto un pouco de envexa sana. Iba dicir que teño practicamente a mesma ilusión ca elas, aínda que seguramente iso non sexa posible; pero é certo que sería a nosa ilusión poder xogar algo así e estamos desexando que todo lles saia ben e que o traballo feito se vexa reflectido na cancha. É un orgullo que haxa catro galegas no Mundial; casualmente, na primeira Selección tamén eramos catro galegas”
A.N.: Que espera que aconteza coa Selección Española de fútbol sala no Mundial de Filipinas?
María Bardanca: Un Mundial é unha competición moi esixente e moi complicada: hai seleccións moi fortes e, ademais, ao ser o primeiro, é un gran escaparate para todas as xogadoras que van participar, e todas irán coa mesma ilusión. Aínda así, penso que a Selección Española ten moitas opcións de gañar e, se non, de estar moi preto. O que desexo é que compitan moi ben, que o desfruten e que, como equipo, o vivan ao máximo.
O primeiro Mundial de Fútbol Sala feminino da historia contará con representación galega
Así chegou España ao Mundial de futsal e así buscará chegar á final
