O ex técnico do Deportivo ABANCA, Manu Sánchez, comparecía ante os medios de comunicación para despedirse como adestrador do club da súa vida. Dixo marcharse “agradecido ao Deportivo como institución que me dera a oportunidade de encabezar este proxecto, de formar parte da historia do Club. Só estou agradecido polo que vivín aquí”. Pero tamén deixou claro que o xeito no que recibiu a nova da súa destitución, algo que admite que vai no cargo, conta con “erros nos tempos e na forma”.
O adestrador herculino explicaba que “todo o mundo entendería (eu o primeiro) que logo do partido co Athletic, se me cesase polo descenso”. Pero a nova chegou despois de pechar as fichaxes da vindeira tempada dun equipo que finalmente non vai dirixir, sen tempo para buscar un novo club no que realizar o seu traballo como adestrador, e coas xogadoras coñecendo a nova polas redes sociais.
Con respecto a como foi a pasada tempada, Manu Sánchez dixo estar “orgulloso de que o equipo chegase ata a última xornada de liga con vida e pelexando. É algo que recoñece todo o mundo. Síntome moi orgulloso do vestiario que tiven este ano. Se que houbo momentos dífíciles, hai momentos que elas mesmas dubidaron de min. Tivemos os problemas típicos en todas estas situacións do fútbol. Pelexaron como auténticas jabatas, deixáronse a alma, as bágoas e o sangue. Ao final somos o último equipo en descender neste primeiro ano con catro descensos, con orzamentos moi superiores ao noso vanse connosco a Reto Iberdrola”.
Ante todo, deportivista
Manu Sánchez empezou a súa comparecencia declarando seu deportivismo. Explicou, con clara emoción na voz que cando “tiña seis anos a miña irmá Belén levoume por primeira vez a Riazor. Un tal Donowa fixo unha chilena, José Luis marcou un gol e o estadio ruxiu. Acórdome coma se fose hoxe daquel día. Foi o día no que o deportivismo calou en min. Desde entón soprei todas as velas dos meus aniversarios soñando con ser futbolista do Dépor. Non quería ser futbolista, quería ser futbolista do Dépor. Non se puido cumprir ese soño, pero o destino deparoume outra sorpresa, que foi a que me trouxo ata aquí”. En resumo, como dirían en Riazor: #UnDosNosos.
Momentos que non esquecerá de apoio do deportivismo
“Teño momentos gravados na retina que non vou esquecer na miña vida. Recordo ata un partido que xogamos no Estadio 1º de Maio, a porta pechada, e apareceu alí, arriba de todo, unha bandeira do Deportivo cunha familia detrás. Así foi así xogásemos onde xogásemos durante os cinco anos. Sempre había unha camiseta do Deportivo”.
Finalmente tivo palabras de agarimo para Pablo Pereiro, “compañeiro, amigo e mesmo pai en moitos momentos”.
Manu Sánchez desexa “á xente que colla o equipo o mellor, que o collan con agarimo porque isto é o Dépor. Non é nin mellor nin peor que outro Club pero é diferente. Que o collan con agarimo e que tenten facelo da mellor maneira posible. Oxalá teñan a oportunidade de vivir o que eu vivín aquí como adestrador. Ánimo a todas as xogadoras que incorporamos esta tempada. Creo cegamente nelas”.
O adestrador insistiu na súa comparecencia en que “non hai nada oculto” no seu adeus. “O mellor é darlle estabilidade ao equipo canto antes. Fixemos un gran traballo Pablo e eu. Téñoo que dicir. É recoñecido polo mundo do fútbol feminino. É unha grandísima persoal. Só hai que esperar a que a xente que o dirixa teña a sorte e a fortuna para que isto salga ben”.
Manu Sánchez explicaba que está “orgulloso do equipo que fixemos, na liña do que nós cremos que ten que ser e do que fixemos ata o de agora para o Deportivo ABANCA: xogadoras moi novas, con fame, que van namorar aquí en Abegondo e que veñen moi ilusionadas con estar aquí, con gozar destas instalacións, gozar da grandísima afección que é exemplo en España no fútbol feminino”.
Recordo para persoas e colectivos: “Lévome amizades por encima do fútbol”
O adestrador coruñés agradeceu a dedicación e o apoio de todo o persoal do Club: persoal de comunicación, utileros, márketing, xardineiros, mantemento, contabilidade, a América (José Antonio Bergondo), técnicos, “hai un grupo aquí magnífico de compañeiros que estiveron apoiando sempre”, concluíu. “Vou moi orgulloso dos grandísimos amigos que fixen aquí”, engadiu. Tamén lembrou Manu Sánchez “a todos os compañeiros do meu corpo técnico, incluído o A, o B e compañeiros que agora temos co novo convenio de fidelidade co Orzán”.
Mencionou, visiblemente emocionado, á familia Perdiguero, “que axudou na confección do equipo”; ao Concello de Arteixo no seu Servizo Municipal de Deportes; ao Atlético Arteixo; a Termaria Casa da auga; á Federación Española; a Federación Galega; e a expresidentes como Tino Fernández e Paco Zas; ao equipo de LaLiga Genuine; aos medios de comunicación; e “ás miñas mozas. Lévome un recordo indeleble. Lévome amizades por encima do fútbol. Manu Sánchez é o que é hoxe como adestrador grazas a elas. O meu máis sincero e humilde agradecemento”.
