Manel Villadóniga: "Ser teimuda é a principal fortaleza de Vera Pereiro"

Manel Villadóniga, adestrador de Vera Pereiro Concha e director técnico do Club Zalaeta 100Tolos describe a esta espadista como unha deportista con moito potencial por ser moi “aplicada”, pero nomeadamente por ser teimuda. Di o técnico que é unha cualidade que, “ben encamiñada (…) é un requisito indispensable para ser unha deportista de alta competición”. Tamén salienta a súa “intelixencia” que lle permite desenvolver estratexias diferentes para acadar obxectivos durante un combate. A parte mental é unha peza chave na esgrima.

Vera Pereiro Concha tiradora de esgrima, espadista, do club 100Tolos da Coruña / SABELA MOSCOSO

A.N.: Como é Vera como deportista?

Manel Villadóniga: Vera é una gran deportista porque é moi aplicada. Tecnicamente esfórzase moitísimo e logo ten unha capacidade extra que é a súa intelixencia. É unha rapaza moi intelixente e con moita capacidade de desenvolver diferentes estratexias para conseguir algo.

Manuel Villadóniga: “Vera é una gran deportista porque é moi aplicada. Tecnicamente esfórzase moitísimo e logo ten unha capacidade extra que é a súa intelixencia”

A.N.: E que a esgrima é unha disciplina na que a estratexia é fundamental

Manel Villadóniga: Ten un compoñente físico moi grande, é o principal, pero logo está o mental, como propós os combates coas túas adversarias. Iso vai ser determinante para decidir se gañas ou non.

A.N.: Que potencialidades diría que ten Vera Pereiro?

Manel Villadóniga: Que é moi teimuda. É a súa fortaleza e, ás veces, vai na súa contra, pero ser teimuda é a súa gran fortaleza. Parécese á súa nai niso. É persistente, polo que ese teimar nalgo, ben encamiñado, significa que ela pode chegar moi alto porque é un requisito indispensable para ser unha deportista de alta competición.

A.N.: Na esgrima feminina galega hai máis tiradoras que destacan, non si?

Manel Villadóniga: Si. Hai tiradoras que de feito ela ten coma referentes como Nahir López que ten sido campioa de España, ou Nena Cano en Vigo, está Natalia en Santiago, que é a rival de Vera… Hai un grupo de tiradoras que están despuntando ao longo do tempo, como o equipo que foi bronce no nacional, que é dos 100Tolos. No noso club houbo tiradoras desde os nosos inicios. De feito, comezamos con Ruth Ballesteros que ten sido deportista toda a vida.

A.N.: Hai diferencias no número de licencias no ámbito galego na esgrima feminina?

Manel Villadóniga: Por número de licencias, no ámbito galego está parello entre mulleres e homes. Non te podo dar as estatísticas, pero sei que hai unas 700 licencias en Galicia. No Club Zalaeta 100Tolos temos unas 160, das que o 40% son mulleres. Temos pico do 40% e outras veces estamos en 30%. Pero manexámonos entre o 30-40 case sempre.

Manel Villadóniga: “No 100Tolos temos unhas 160 licencias e adoitamos movernos entre un 30-40% de mulleres”

Manel Villadóniga: “A partir dos 15 anos as mulleres empezan a desaparecer do deporte”

A.N.: Dáse na esgrima un momento de abandono da práctica por parte das rapazas a certas idades?

Manel Villadóniga: Rotundamente si. O pico diminúe precisamente a certas idades. A partir dos 15-16 anos é cando as mulleres empezan a desaparecer do deporte, incluso nas competicións estatais. Si, rotundamente si. Ás veces hai catro veces máis homes en categorías superiores, pero en categorías inferiores ves que non, que están moi igualadas.

Hai dúas épocas na vida dun deportista nas que se abandona. Xeralmente é na Universidade e cando se fan adolescentes. No caso das mulleres, acentúase máis. Non sei moi ben o motivo. Non o sei. Hai outros deportes como o voleibol que está cheo de mulleres practicándoo. Pero en esgrima acontece iso.