Lucía Nespereira é unha veterana do fútbol sala galego e nacional. Competiu incluso coa Selección Española e actualmente xoga como futbolista amateur no Cidade de As Burgas. Cando naceron o seus pequenos, xemelgos, e estando no máis alto da súa carreira deportiva, decidiu facer un parón e dedicarse á súa familia.
As Nosas: Teño entendido que ti te retiraches dous anos para coidar dos teus fillos.
Lucía Nespereira: Si, tres temporadas.
A.N.: Por que tomaches esta decisión de pausar a túa carreira deportiva?
Lucía Nespereira: Non foi tanto pola maternidade en sí, porque en realidade a que estivo embarazada foi a miña parella, foi máis pola situación da nosa familia: eran dous nenos xuntos, moi movidos e a min coincidíume co máximo esplendor da miña carreira profesional porque era cando ía coa selección. Entón, entre a Selección, o equipo en Primeira, os adestramentos e tal, houbo un momento no que, en realidade, satureime e algo tiña que deixar, obviamente foi o fútbol sala que non me daba nin de comer nin era a miña familia.
“Houbo un momento no que, en realidade, satureime e algo tiña que deixar, obviamente foi o fútbol sala que non me daba nin de comer nin era a miña familia”
A.N.: Entón supoño que che custaría moitísimo porque se é a túa paixón…
Lucía Nespereira: Non. Sabes o problema? Que xusto consegues chegar ao máximo, que te chame o seleccionador, estás indo a todas as convocatorias, xogas un mundial, vas a Rusia e atopeime en Rusia cos nenos con tres meses e eu en Rusia dicía: pero que fago aquí? Se quero estar na miña casa cos meus fillos. Aí dinme conta que se, antes de nacer os nenos o fútbol sala era todo, compaxinando con estudios, traballo e tal, era o máis importante, pero desde que nacen os nenos iso xa non existe. Eles pasan a ser o centro.
Nespereira: “Entrei ao vestiario e dixen as compañeiras que ía parar”
A.N.: Entendo que a túa familia encantada, pero a contorna deportiva como o tomou, porque tivo que ser un shock.
Lucía Nespereira: Pois a Manolo (Codeso) que xa naquel momento estaba no Cidade, custoulle. De feito, tiven que entrar eu ao vestiario e dicirlle ás chicas que eu ía parar que ao ano seguinte non ía xogar, que xa llo comentara a Manolo, pero que non o estaba levando ben. E díxenllo eu. O que pensaba que ía ser un ano pois ao final foron tres.
A.N.: O tempo pasa rápido e supoño que foi ata que os nenos foron ao colexio.
Lucía Nespereira: Claro, ata que empezaron a ter actividades, a ter un pouco de razoamento. Podo ir a adestrar con eles, veñen aos adestramentos e están mirando como xoga a súa mamá. Aparte, eu sempre dicía que ía xogar para que os nenos se lembrasen de min xogando e como o deixei sendo eles bebés, tiña que volver.
“Eu sempre dicía que ía xogar para que os nenos se lembrasen de min xogando e como o deixei sendo eles bebés, tiña que volver”
A.N.: As compañeiras que tal? Elas supoño que xa entendían a decisión doutra maneira.
Lucía Nespereira: Si, de feito superei o ano ese, porque o último ano que xoguei eles eran bebés-bebés, grazas a elas. O primeiro Día da Nai colleume en Rusia, o segundo vivino xogando co Cidade en Alicante e foi un suplicio para min. Superei ese ano porque para min o cidade das Burgas era unha familia e as nenas axudáronme moitísimo, pero fíxoseme horrible.
A.N.: Entón tomaches a mellor decisión.
Lucía Nespereira: Si, había que parar, desatorar a cabeza, atender ao que eu quería atender, que era a miña familia e cando eu estivera preparada, pois volver.
A.N.: Entón ti tiñas claro que era unha pausa temporal, que querías volver.
Lucía Nespereira: Eu si, tíñao claro, o que me pasou no medio foi que non o botaba de menos, pero é que claro non tiña tempo de botalo de menos! A xente dicíame: botarás de menos o fútbol sala e eu, nada! Pero claro que tempo ía ter de botar de menos.
A.N.: Claro, ao ser dous é moi diferente a situación.
Non sei a que se dedica a túa parella, pero tivestes que pospoñer a decisión de ser nais precisamente por temas deportivos.
Lucía Nespereira: Claro. Nós tivemos aos nenos polo método Roca, iso quere dicir que nos involucramos as dúas. Os óvulos son meus, pero a idea que nós sempre tivemos foi que fora ela a que se quedara embarazada porque ao ser funcionaria tiña máis posibilidades. Eu son administrativa e teño unha empresa, pero naquel momento traballaba noutra e por iso e co fútbol sala….
A.N.: Decidistes que a xestación a fixera ela.
Lucía Nespereira: Si. De feito, eu tiven que esperar para medicarme ao verán. Por iso o fumos pospoñendo e pospoñendo.
A.N.: Entón aínda que non xestases, si que che afectou fisicamente.
Lucía Nespereira: Si, daquela ademais xogaba eu en Burela e ganáramos Liga e Copa, entón estábamos en plena temporada cando eu me tiña que medicar e pospuxémolo. Ao final o dedicarme ao fútbol sala, aínda que fora un hobby, influíume para todo na vida sempre.
A.N.: A nivel institucional, habería algunha forma de favorecer á maternidade no deporte?
Lucía Nespereira: Pois no seu momento saíu unha axuda do Consejo Superior de Deportes e eu saíra en El País por este tema.
Había que cumprir uns requisitos, ser deportista de alto nivel, ter ficha en activo e tiña que ter sido mamá no 2014. O problema cal foi? Que o Consejo Superior de Deportes lle daba o diñeiro á Federación Galega de Fútbol e eles a min, pero neste caso a federación non cumpría dous requisitos que lles esixían e eu quedaba sen axuda. Saíu na prensa, a asociación de xogadoras de fútbol sala protestara e ao final conseguímolo.
A.N.: Vale, esa axuda é a nivel estatal, non sei se a nivel máis local botas en falta algo. Que falla?
Lucía Nespereira: O que falla no fútbol sala é a falta de profesionalización. Pero se aínda están empezando as chicas do fútbol, o noso camiño é aínda máis longo. Ao faltar profesionalización, todo o amateur pásalle igual. Se ti non es profesional non vas ter ningunha axuda de ningún tipo porque ti non existes. É lóxico, é así. Creo que a Deputación dá axudas pero por logros, por maternidade non coñezo nada.
A.N.: E en comparación cos homes, obvio que a nivel físico eles non pasan polo proceso dun embarazo, pero ti tampouco. Ves diferenzas?
Lucía Nespereira: E que creo que o que cambia é a actitude. Non nos comportamos igual. Eu, ao non xestalos, fun igual que sería un pai, pero eu non son capaz de estar en Alicante e non sufrir. Pero creo que é educacional. Eles están educados en que están elas, a ter un familia e ti tranquilo, fai o que teñas que facer. Nós vemos así educadas e temos esa, chámalle “tara”, no bo sentido, e a min non me sae desfrutar en Alicante e os meus fillos chorando en Ourense. Non sei se me explico.
Creo que é educacional, os homes están educados en que están elas, a ter un familia e ti tranquilo, fai o que teñas que facer.
A.N.: Algunha proposta para que isto mellore?
Lucía Nespereira: Para min a base é esa, como educamos desde a base. Eu dou charlas nos colexios e paréceme tan fundamental que se eduque en principios de igualdade porque a cousa está moi mal eh?
A.N.: Si? Aínda ves grandes diferenzas no alumnado cando vas aos coles?
Lucía Nespereira: Un montón e cada vez creo que se acrecenta máis. Si porque eu teño dous nenos e sei como estou educando aos meus fillos, pero un deles tiña o pelo largo e agora quere cortar o pelo porque un papá doutro neno díxolle que parecía unha nena.
A.N.: Como estamos aínda!
Lucía Nespereira: No 2020! Por moito que eu fale con eles, hai tantas cousas que os rodean…
“Se ti es nena, xa podes ter un carácter forte porque van intentar machacarte por todos os lados, vas ter que saír a flote”
A.N.: Ou sexa que as novas xeracións de nenas aínda o teñen difícil.
Lucía Nespereira: Si, eu dixen que se ti naces neno e te queres dedicar a algo singular, podes ter o carácter que che dea a gana, que o vas poder facer. Se ti es bo en bioloxía, podes ser biólogo, se ti es bo en matemáticas, matemático. Pero se ti es nena, xa podes ter un carácter forte porque van intentar machacarte por todos os lados, vas ter que saír a flote. Para facer algo diferente, tes que ser forte e dura. É unha mágoa, porque facemos nenas superviventes e os nenos téñeno máis fácil.
A difícil decisión de ser nai cando eres deportista
É posible ser nai e seguir competindo?
Existe a conciliación no deporte?
As Nosas aproxímase ao mundo da maternidade a través de tres grandes mulleres do deporte galego.
Rebeca Kruse: “Miñas fillas ven que a súa nai loita por facer algo que lle fai feliz”
A xogadora de voleibol do Aceites Abril está a piques de dar a luz á súa terceira filla e quere volver competir este verán.
Helen Roca: “A incerteza de se vas poder volver é o máis complicado de ser nai”
A ex-xogadora de rugby conta para As Nosas a súa experiencia só 12 días depois de dar a luz e admite que “xera tristeza apartarte do deporte no que levas toda a vida”
