Charlotte Cooper (1870, Inglaterra) forma parte da historia olímpica. Desa que, ás veces, permanece oculta pero que, non por iso, é menos importante. A tenista marcou un fito a nivel deportivo, converténdose na primeira muller en conseguir unha medalla olímpica nos Xogos que se celebraron en París no 1900. Pero Roma ou, neste caso París, non se construíu nun día. Por iso, antes de escribir o que se podería ver como o auténtico anticristo para aqueles que aínda rosman polos cambios, teño que dicir: Charlotte, perdoa polo atraso.
Descúlpanos, Charlotte. Descúlpanos porque tivemos que agardar 124 longos anos ata que (por fin) podemos dicir, con orgullo e vergoña a partes iguais, que acadamos a paridade olímpica. O xermolo do teu logro e o fito dos Xogos de Londres 2012, cando se acadou representación feminina en todas as disciplinas deportivas, parece que callaron. Custou, si, pero iso é un orgullo. Unha fachenda que se ve embazada pola invisibilización das metas conseguidas polas mulleres que coma ti, Charlotte, deixaron a pel para chegar ao máis alto.
París 2024 é a mostra dun cambio. Un espello do que a sociedade sente, cre e pensa: as mulleres e, neste caso as deportistas, queren e teñen que estar aí. Porque se existe paridade no esforzo, na dedicación e nos sacrificios, tena que haber tamén no recoñecemento. Nestes Xogos, serán 10.050 os e as atletas que competirán polos metais. E, o máis importante: a metade serán mulleres. Os números españois e galegos inclinarán a balanza a favor da representación feminina. No caso de España, dos 382 deportistas que loitarán por unha medalla, 192 serán mulleres. No caso de Galicia, haberá 17 mulleres competindo (do total de 32 participantes).
Pero que ninguén se engane. Esas 5.025 deportistas non xurdiron por combustión espontánea. E se non, que lle pregunten a Ana Peleteiro como logrou o bronce en Tokio 2020 ou como planea acadar o ouro en París. A pregunta pódeselle facer tamén a Teresa Portela que vivirá, neste 2024, os seus sétimos Xogos Olímpicos. Podemos repetir o proceso con Belén Toimil, a mellor lanzadora de peso de España.
En realidade, poderíamos formularlle a cuestión a Ana, a Belén e ás Teresas, pero tamén a Ester, ás Marías, a Julia, Carolina, Sara, Alicia, Tamara, a Paula, a Yulenmis, ás Antías, a Laura, a Desi, Susana ou a Araceli. Os seus apelidos falan por todas, pero se as despoxamos deles, a súa historia podería ser a doutras moitas mulleres que construíron a súa carreira deportiva cunha base común. E é que non hai fórmulas máxicas para acadar o máis alto, só esforzo, perseveranza e sacrificio ao máximo rendemento. E, por iso, Charlotte, tal e como ti fixeches hai xa máis dun século, os seus logros inspirarán e serán exemplo e referencia para as que veñan detrás.
