Ata hai ben pouco enchíasenos a boca falando das nosas deportistas. Xornais de tirada nacional comezaron a presumir de incluír nas súas páxinas (por fin) a deportistas e equipos femininos que gañaban todo e máis. Comezabamos a velas nos informativos (aínda que case sempre despois deles) e moitos medios de comunicación parecían ata competir por ver quen era máis feminista, aínda que os presentadores seguían facendo preguntas inapropiadas ás protagonistas, seguíase culpando ás “mozas de” dos fracasos deles e o espazo que se dedicaba a uns e outras seguía a ser claramente desigual.
Pese a iso, parece que a cousa avanzaba. Si tiñamos xornalistas claramente comprometidos pola igualdade no deporte e cando se escapaba un titular abertamente machista había polémica. Ademais, e máis importante, comezabamos a coñecelas. Todo mundo era capaz de mencionar nomes de campioas nacionais en diferentes deportes: bádminton, natación, fútbol…
De feito, os seareiros dos equipos masculinos ían velas tamén. Os clubs sabíano e moitos, como no caso do Deportivo ABANCA axudaron moito neste sentido. Pero chegou a pandemia e, como en todos os ámbitos, veu a cambialo todo.
Por desgraza, tamén os avances da sociedade.
Chegou a pandemia e, como en todos os ámbitos, veu a cambialo todo, tamén os avances na sociedade
Así como nos esquecemos do ecoloxismo e deses primeiros pasos que se viñan dando na loita contra o cambio climático (que eran claramente insuficientes) e volvemos comprar toda a comida envasada e usamos luvas de plástico nos supermercados, coa chegada da pandemia deixamos a un lado tamén o feminismo.
Primeiro está a saúde, despois a economía (aínda que non sempre nese orde) e por último a loita pola igualdade, como se as dúas cousas non fosen da man. Como se a economía puidese recuperarse deixándonos a nós nun segundo plano.
Proba diso, o último Foro La Toja. Foi polémico porque a presenza de mulleres era case residual, pero non é só que non pensaran nelas como relatoras senón que o que reflicte este panel é que elas non están nos postos de poder.
Se as mulleres non estamos presentes aínda na economía, moito menos o estamos no mundo do deporte
E se non estamos presentes aínda na economía, moito menos no deporte. Ou non? Elas, as nosas deportistas seguen pelexando, pode que baixo menos focos que antes e con máis atrancos aínda (a maioría de equipos femininos en case calquera modalidade non son profesionais, polo que todas as medidas sanitarias implican máis custes e dificultades). As nosas deportistas queren estar presentes, seguir dedicándose ao que máis lles gusta, pero en moitos casos nin as deixan competir.
Elas, as nosas deportistas seguen pelexando, pode que baixo menos focos que antes e con máis atrancos aínda
Un exemplo foi o que pasou tras o confinamento coas ligas de fútbol: mentres eles puideron volver á competición, a elas se lles dixo que parasen. Que non se ía investir nin facer esforzos económicos e organizativos, para que puidesen volver á competición.
A Liga Feminina 2 de Basket se adiou ante a falta de garantías fronte a COVID-19. O CRAT paralizaba os seus adestramentos por un positivo en coronavirus. As nadadoras do Acuatic de Oleiros de sincronizada, moitas delas nenas pequenas, adestran no mar.
Si, xa sei que me ides dicir que en todos estes casos non falamos de competicións profesionais, pero ese é precisamente o problema. Elas compiten no mesmo deporte, pero non son profesionais. Fan os mesmos esforzos (na maioría de casos incluso máis) pero non é suficiente.
Elas, as deportistas, as mulleres en xeral, nunca son o importante.
