A ex xogadora do histórico Sal-Lence e integrante da primeira Selección Española de futsal, Bea Seijas, analiza para As Nosas o camiño percorrido e a entrega das xogadoras durante décadas para poder chegar ao momento actual.
Bea Seijas (Ferrol, 1974) é unha desas mulleres chamadas a facer historia. Comezou a darlle patadas ao balón con só dez anos e axiña pasou a formar parte das filas do xa extinto Lago Gairesa, en Valdoviño. Aquel sería o inicio dunha longa carreira chea de alegrías.
A ferrolá militaba no emblemático Sal-Lence coruñés cando recibiu a chamada da Federación Española, que a convidaba a formar parte da primeira selección española feminina de fútbol sala da historia.
Aínda que recoñece estar un pouco afastada do futsal porque existen certos aspectos ligados aos avances na profesionalización cos que non se sente plenamente cómoda, manifesta a súa satisfacción polas melloras conseguidas e certa ‘envexa sana’ cara ás xogadoras do cadro nacional que viaxarán ao Mundial de Filipinas, a algunhas das cales coñece persoalmente.
Non hai tanto que colgou as botas no Ourense (dalquela Envialia) un equipo que chegou a dirixir desde o banco como adestradora sendo xa Ourense OnTime. Deixou o posto en febreiro de 2025. Xa tiña adestrado a equipos de base do club e colleu o timón do banco no 2024. Foi internacional coa Selección Absoluta feminina de fútbol sala, sendo parte desa primeiro combinado estatal. No seu palmarés hai cinco campionatos de Primera División, seis títulos de Copa e catro Supercopas.
A.N.: Como viviu a chamada para formar parte da primeira Selección Española?
Bea Seijas: A chamada da selección foi como calquera se pode imaxinar. Naquela época non tiñamos apenas recursos; era todo moito menos profesional, pero sobraban paixón e ilusión. Conseguir que nese momento se formase unha selección feminina de futsal foi case como o logro que hoxe supón celebrar o Mundial. Foi incrible para todas formar parte daquel equipo: unha sensación única e inesquecible.
A.N.: Que lembranzas garda desa época?
Bea Seijas: Era menos profesional ca hoxe en día. Ás veces tocábanos facer cousas como comer unhas tortillas de camiño ao lugar onde iamos xogar, pero faciámolo encantadas porque adorabamos este deporte. Íamos todas a unha e o ambiente era moi bonito. Non quero dicir que todo fose idílico, nin moito menos; por suposto que ás veces había problemas, pero eramos como amigas, como unha familia. Aquela época, pese á falta de profesionalización, tiña un punto romántico e especial.
A.N.: Percibía prexuízos sociais cara ás mulleres que xogaban ao futsal?
Bea Seijas: Tiven a sorte de non vivir malas experiencias persoais. Fun unha privilexiada, porque aquí preto había unha parroquia na que o fútbol sala feminino estaba moi presente; había incluso dúas categorías e chamaba a atención que houbese tantas nenas que querían xogar naquela época.
Sinto que vivín un pouco nunha burbulla na que as mulleres podían ter unha liga, competir e, incluso, teño que dicir que algúns homes, adiantados ao seu tempo, se implicaron moito para que iso fose posible. Pero, por outra parte, só con observar como era o futsal feminino daquela, cales eran as condicións, resulta evidente que existía discriminación. Non tiñamos absolutamente nada.
A.N.: Ten algunha anécdota des época?
Bea Seijas: Cando non estaba adestrando co equipo, quería seguir xogando ao fútbol, así que un día miña nai levoume á Praza de Sevilla, aquí en Ferrol, que tiña unha cancha de futsal. Lembro incluso que levaba posto un vestido, se non, igual me terían confundido cun neno, porque daquela tiña o pelo curto. Comezamos a xogar unha pachanga e, de súpeto, decateime de que a xente que pasaba ao meu carón, ao ver que había unha nena xogando e que, polo menos, non o facía mal, empezou a parar para mirar. Mesmo había persoas asomadas aos balcóns.
Isto demostra que non era habitual ver rapazas xogando, e que, aínda que a min non me afectaron de maneira directa, existían, e existen, moitos prexuízos.
A.N.: Vostede en algún momento se chegou a prantexar que o futsal feminino fora a chegar tan lonxe?
Bea Seijas: Naquela época non me prantexaba nada diso. Tamén é certo que había moito descoñecemento e, por iso, este tema nin sequera se me pasaba pola cabeza. Nin se me ocorrería pensar que chegarímos a ter unha Selección Española. Había cousas, como a existencia da liga nacional, que eu descubrín porque o presidente do Sal-Lence (Víctor Sieiro) (que competía nesa liga naquel momento) se interesou por min, pero ata entón nin sabía que existía. A medida que pasaba o tempo ías descubrindo novas realidades e comezabas a soñar máis ao grande, pero daquela o descoñecemento era enorme.
Bea Seijas: “A evolución do futsal foi enorme”
A.N.: Cal é a súa visión sobre a evolución desta disciplina sala nos últimos anos?
Bea Seijas: Pola miña forma de ser e pola etapa da que veño, despois de vivir todo o que vivín, percibo que a evolución do futsal foi enorme e, en moitos aspectos, moi positiva. Durante anos reivindicamos avanzar, ter os mesmos dereitos ca os homes para desenvolver o noso traballo no deporte, cotizar á Seguridade Social e poder vivir disto, e así debe seguir sendo. É certo que, ese proceso de profesionalización, pasiño a pasiño, vaise conseguindo. Pero, ao mesmo tempo, tamén vexo unha evolución menos boa.
Creo que é posible acadar un alto nivel de profesionalidade sen perder certas cousas valiosas que antes sí existían e que agora se están diluíndo. Percibo que, en algúns casos, cada vez hai menos grupo, menos sensación de familia, e iso faime sentir certo desencanto co futsal actual.
Ás veces a profesionalidade interprétase de maneira errónea e pérdense aspectos moi positivos, como a camaradería, que para min sempre foron fundamentais.
Bea Seijas: “Creo que é posible acadar un alto nivel de profesionalidade sen perder certas cousas valiosas que antes sí existían e que agora se están diluíndo. Percibo que, en algúns casos, cada vez hai menos grupo, menos sensación de familia, e iso faime sentir certo desencanto co futsal actual”
A.N.: Pensa que o desenvolvemento do futsal foi máis lento do que debería?
Bea Seijas: Por suposto, vamos moi lentas. Hai moita xente que di que se van conseguindo cousas, pero decir eso xa indica cal é a situación. Temos dereito a ter esas cousas, por que temos que esperar? O primeiro Mundial oficial feminino tiña que terse celebrado cando se celebrou o primeiro Mundial oficial masculino.
Tamén creo que, al algúns casos, no futsal feminino se correu moito e mal, e houbo consecuencias, como a desaparición de equipos históricos. A todos nos gustaría que todas as xogadoras foran profesionais, con bos contratos e que puideran vivir desto, co seu seguro e demáis, pero penso que os cimentos son aínda moi endebles neste deporte como para afrontar ese volume de orzamento.
É complicadísimo atopar financiamento que non esté vinculado co club ou con alguén do club. Se intentas involucrar nun patrocinio a unha empresa allea a este mundo, o que lle podes ofrecer a cambio desa achega económica é mínimo: hai pouca afluencia de público nos pavillóns e a presenza deste deporte nos medios é reducida.
A.N.: Que lle supón, como ex xogadora, vivir este momento histórico sen poder participar activamente?
Bea Seijas: Sinto moita envexa sana por esas privilexiadas que o van a vivir, pero alégrome moito por elas e, por suposto, tiveron a miña felicitación. Coñezoas a todas, e algunhas delas son amigas. Teño que dicir que todas, incluída a seleccionadora nacional, son persoas moi respectuosas, que nos teñen moi en conta ás que pasamos antes. É moi bonito saber que nos levan na memoria e que agradecen o que fixemos. Para min, iso será case como vivir o Mundial. Teño unha mestura de sensacións, pero prevalece a ledicia de que, por fin, elas o poidan desfrutar.
Bea Seijas: “O fútbol sala galego continúa sendo unha potencia en España, e boa proba diso son as catro galegas convocadas para o Mundial. Temos a Ale de Paz e a Vane Sotelo, que xa contan cunha traxectoria enorme coa selección. Antía, é máis nova ca elas, pero vai polo mesmo camiño; ademais, xoguei con ela e adestreina cando era unha nena. E logo está Martita, unha xogadora pola que sinto auténtica debilidade. Tiven o pracer de disfrutala na Selección Galega absoluta, e é unha marabilla vela xogar: intelixente, tácticamente incrible”
A.N.: Que valoración fai das xogadoras galegas que van disputar este gran torneo?
Bea Seijas: O fútbol sala galego continúa sendo unha potencia en España, e boa proba diso son as catro galegas convocadas para o Mundial. Temos a Ale de Paz e a Vane Sotelo, que xa contan cunha traxectoria enorme coa selección. Antía, é máis nova ca elas, pero vai polo mesmo camiño; ademais, xoguei con ela e adestreina cando era unha nena. E logo está Martita, unha xogadora pola que sinto auténtica debilidade. Tiven o pracer de disfrutala na Selección Galega absoluta, e é unha marabilla vela xogar: intelixente, tácticamente incrible.
A verdade e que sigo a carreira de todas, coñézoas, téñolles moito afecto e, por suposto, deséxolles que poidan traer ese título de campioas do mundo.
Bea Seijas: “España ten a mellor liga e a moitas das mellores xogadoras do mundo, moi traballadas física e tácticamente, ademais dunha seleccionadora e un staff moi implicados, que traballan moito e que teñen todo baixo control. Considerando todo isto, aínda que é moi difícil, España debe aspirar a gañar o título, sempre tendo presente que no deporte inflúen moitos factores”
A.N: Para rematar, que prognóstico fai para o Mundial e cal cre que pode ser o teito da selección?
Non teño ningunha dúbida de que a selección pode chegar a alzar o título mundial. Todos temos na cabeza a Brasil, que é unha potencia con xogadoras incribles e, ao meu ver, o gran rival a bater, sen desmerecer outras seleccións de moita calidade, como Portugal ou Arxentina, ás que tamén hai que ter moi en conta.
Con todo, a verdade é que, baixo a miña opinión, España ten a mellor liga e a moitas das mellores xogadoras do mundo, moi traballadas física e tácticamente, ademais dunha seleccionadora e un staff moi implicados, que traballan moito e que teñen todo baixo control. Considerando todo isto, aínda que é moi difícil, España debe aspirar a gañar o título, sempre tendo presente que no deporte inflúen moitos factores.
O primeiro Mundial de Fútbol Sala feminino da historia contará con representación galega
Así chegou España ao Mundial de futsal e así buscará chegar á final
