Ana Silva (A Coruña, 1971) foi unha das catro galegas que formaron parte da primeira Selección Española feminina de fútbol sala. O seu retiro chegou relativamente pronto, pero os anos disputados na elite do futsal da época foron suficientes para deixar pegada e abrir paso ás novas xeracións.
Aínda que reside dende hai anos en Baleares, lembra con moito agarimo a súa etapa en terras galegas e ás compañeiras que foi coñecendo ao longo da súa traxectoria deportiva, coas que, en moitos casos, forxou estreitas relacións que perduran a día de hoxe: “as amizades que me dou este deporte son os meus trofeos máis preciados”.
Conta que leva consigo o pesar de non ter xogado máis ao fútbol once e comprobar ata onde chegaban as súas capacidades nesa outra disciplina. Aínda así, pese á brevidade da súa dedicación, chegou a formar parte das filas do Dépor feminino (Karbo), o que permite facerse unha idea das súas capacidades.
A.N.: Como experimentou aquela primeira convocatoria coa Selección Española?
Ana Silva: Naquela época o futbol sala era a miña vida, era ao que quería adicar todo o meu tempo e esa chamada da selección vivina cunha ilusión enorme. Recordo a alegría de meus pais e dos meus irmáns, todos estaban moi contentos.
A.N.: Que percepción existía na sociedade sobre o deporte feminino?
Ana Silva: Había moi pouca atención ao deporte feminino en xeral. Recordo unha anécdota cun xornalista que dicía que, no fútbol feminino, ao sacar de córner, as mulleres non eran capaces de que o balón chegase á área. Escoitabas ese tipo de comentarios desprezativos e dabaste conta de que non estaba ben visto que as mulleres practicasen este tipo de deportes.
Eu, con 10 ou 11 anos, xogaba cos nenos na rúa e pensaba que era a única rapaza que xogaba ao fútbol, porque non había ningunha máis ao meu arredor. No colexio non me deixaban xogar, porque non se permitía facer equipos mixtos.
Lembro que, en oitavo curso, unha profesora tivo a iniciativa de crear un equipo para nós e conseguimos xuntar varias nenas e competir extraescolarmente contra outros centros.
De feito, con 14 anos fichei polo RC Deportivo de fútbol once, pero non puiden xogar ata os 15, porque non me deixaban competir con homes e non existían categorías femininas. Por iso, cando cumprín os 15, xogaba contra mulleres moito maiores ca min. Hoxe en día esas categorías xa existen, pero daquela estabamos todas mesturadas.
A.N.: Compaxinaba o fútbol once co fútbol sala?
Ana Silva: Compaxinei ambos deportes, pero o Dépor acabou desfacéndose da sección feminina, que por aquel entón era o Karbo, que, por certo, chegou a ser cinco veces campión de España. Ao desaparecer a sección, eu só xoguei un ano a fútbol once. A verdade e que creo que me tería gustado tamén e teño esa espiña cravada de non poder seguir xogando e desenvolvéndome como interior dereita, que era a posición que mellor se adaptaba a min.
Ana Silva: “Sempre diciamos que eramos profesionais sen cobrar, porque viviamos para o fútbol: coidabamos a alimentación, o descanso e levabamos unha vida en xeral moi saudable. Movíanos a paixón e a ilusión que sentíamos por este deporte e polo soño de poder chegar a vivir del”
A.N.: Tiña daquela a percepción de que o deporte feminino podía aspirar a tanto?
Ana Silva: Sabiamos que isto ía avanzar moi lento, pero desexabamos que fose para adiante. Sempre diciamos que eramos profesionais sen cobrar, porque viviamos para o fútbol: coidabamos a alimentación, o descanso e levabamos unha vida en xeral moi saudable. Movíanos a paixón e a ilusión que sentíamos por este deporte e polo soño de poder chegar a vivir del.
Naquel momento tiñamos moitas expectativas, non tanto nun Mundial, senón en que a Selección tivese continuidade, porque daquela xogábanse principalmente torneos amigables. De feito, non recordo ter disputado ningunha competición oficial.
Ana Silva: “As condicións que tiñamos daquela facíanche perder un pouco a ilusión”
A.N.: Retirouse a unha idade temperá. Considera que, de ter dispoñer das condicións actuais, podería ter prolongado a súa carreira deportiva?
Ana Silva: Ao mellor si. Daquela as condicións facíanche perder un pouco a ilusión. Hoxe ves os cadros técnicos con psicólogos, masaxistas e outros profesionais que che facilitan moito as cousas, ademais de contar con instalacións ben acondicionadas. Non podo asegurar que, de dispoñer de todo isto naquela época, a miña decisión fose diferente, pero é unha posibilidade.
A.N.: Tivo que compaxinar o futsal con outros traballos?
Ana Silva: Si. Cando fichei polo Alcobendas xa me ofreceron traballar no ximnasio; despois, en Toledo, traballei nas escolas do club, etc. Ao final tiñas que compaxinar o deporte co traballo e, ademais, viaxar os fins de semana para disputar os partidos. Todo isto complicaba un pouco as cousas.
A.N.: Continuou vinculada ao deporte despois da súa retirada?
Cando vin vivir a Menorca e levaba xa un par de anos aquí, fun un día ao banco e a persoa que me atendeu contoume que era o adestrador do equipo local e propúxome ir probar un día. Aceptei, fun e ficháronme. Así foi como, uns dez anos despois da miña retirada, acabei xogando unha tempada máis na liga balear, que, por certo, gañamos.
Por desgraza, ao ano seguinte o equipo tamén se desfixo da sección de fútbol sala e pasou ao fútbol once, pero aí xa pensei: “ata aquí”. A partir dese momento adestrei rapaces en fútbol-7, pero permanecín desvinculada do futsal de ámbito estatal ata o 2022, cando me chamaron para formar parte da selección Leyendas. Aínda que durante ese tempo mantiven contacto con todas as amizades que me dou este deporte, que son os meus trofeos máis preciados.
Gustaríame engadir tamén que a pasada tempada fun adestratadora do Atlético Mercadal A, en liga balear, e logramos o ascenso a Segunda División.
A.N.: Tiña algún referente na súa época como futbolista?
Gustábame moito Maradona e, máis tarde, Guardiola. Tardei en ter referentes femininos, pero agora poderia facer unha lista moi extensa: Bea Seijas era pura maxia, Lis Franco, Inma Castañón… moitas. Convertéronse nos meus ídolos; era unha marabilla velas xogar.
A.N.: En mans de quen cre que recae a responsabilidade de impulsar este deporte?
Ana Silva: A verdade é que non sei se a responsabilidade é das federacións, das comunidades autónomas, dos clubs… Non o teño claro.
Ultimamente noto que comezamos a aparecer máis nos medios, percibo máis apoio e máis visibilidade. Nos nosos tempos saliamos de cando en vez en algún xornal, ou na TVG, pero moi pouco, e mais tendo en conta que co Sal-Lence chegamos a gañar ligas a nivel estatal, que ten un mérito tremendo, pero nese momento non se lle daba moita importancia. Aínda así, considero que ao Mundial non se lle está a dar a difusión que merece e que se priorizan noticias que, ao meu xuízo, son menos importantes. Iso deixa claro que aínda queda moito por avanzar.
Ana Silva: “Considero que ao Mundial non se lle está a dar a difusión que merece e que se priorizan noticias que, ao meu xuízo, son menos importantes. Iso deixa claro que aínda queda moito por avanzar”
A.N.: Como ve o futsal actual a nivel deportivo?
Ana Silva: O fútbol sala avanzou moitísimo en todos os aspectos. Hoxe hai un nivel de calidade enorme e é un deporte moi físico. Co equipo que adestrei o ano pasado, o Atlético Mercadal, tocounos xogar varias veces en Galicia e alí dáste conta de que o fútbol sala galego está aí, na élite. Para min, Galicia é realmente a cuna do futsal, de feito, moita xente considera que o Sal-Lence foi o mellor equipo da historia.
Con todo, si diría que boto en falta que se potencie máis a calidade individual, esa maxia de non saber que vai facer unha ou outra xogadora.
Ana Silva: “Para min, Galicia é realmente a cuna do futsal, de feito, moita xente considera que o Sal-Lence foi o mellor equipo da historia”
A.N.: Que lle suscita ter que vivir un momento tan significativo dende fóra da cancha?
Ana Silva: Encantaríame vivir este momento. Sinto unha envexa sa por aquelas que o van poder experimentar desde dentro e alégrome moitísimo por elas. Isto é historia; póñseme a pel de galiña só de imaxinar o momento de escoitar o himno. Aínda que non cambiaría o que vivín, por suposto que me gustaría poder formar parte tamén deste momento.
Ana Silva: “Encantaríame vivir este momento. Sinto unha envexa sa por aquelas que o van poder experimentar desde dentro e alégrome moitísimo por elas. Isto é historia; póñseme a pel de galiña só de imaxinar o momento de escoitar o himno. Aínda que non cambiaría o que vivín, por suposto que me gustaría poder formar parte tamén deste momento”
A.N.: Por último, ata onde cre que pode chegar a selección neste Mundial?
Penso que van chegar lonxe, estou convencida. Hai un bo equipo, dirixido por unha boa seleccionadora e creo que iso lles permitirá chegar á final. Aínda así, se non sucede, tampouco pasaría nada: o traballo está feito e isto é só o comezo dunha nova etapa.
O primeiro Mundial de Fútbol Sala feminino da historia contará con representación galega
Así chegou España ao Mundial de futsal e así buscará chegar á final
