O de hoxe era un partido diferente en ABANCA Riazor e iso sentíase no ambiente. Moito coche na contorna do estadio (oito da tarde, hora punta na Coruña) e, sobre todo, moito movemento de xente, en especial, familias. Os partidos entre semana, e máis con prezos especiais, son un momento ideal para levar os peques ao fútbol.
Pasadas as sete da tarde xa comezaban a entrar os seareiros a Riazor. As bufandas que entregaba Abanca parecían ser un aliciente. Pero comezado o partido, todavía había moitos ocos libres na bancada, xa se sabe que a afección do Dépor é de chegar xusta ao estadio. Pero desta volta había moita intriga por saber cantos seriamos no estadio.
Entre os asistentes había xente que nunca fora ver un partido de fútbol. Facíano como reivindicación, como mostra de apoio ao fútbol femenino e por solidariedade con esas mulleres ás que tanto lles costou chegar ata alí, a xogar nun gran estadio de Primeira División, pese a ser a categoría na que levan meses competindo.
Pero tamén había centos de persoas, probablemente a maioría, que asistía porque simplemente lle gusta o fútbol, xogue quen xogue no campo. Xente á que ademáis enamorou este RC Deportivo ABANCA co seu xogo. E como non, incondicionais branquiazuis que seguen o seu equipo en calquera categoría e competición.
Comezaba o partido en Riazor e facíao cunha ovación do público, quería deixar claro que alí estaban para animar ás súas xogadoras nos seu primeiro partido oficial no “campo grande”. E mentres, seguía entrando xente.
Pouco a pouco parecía que os coruñeses animábanse co fútbol femenino. A choiva fixo que os seareiros de Preferencia subiran á grada superior e iso notábase. Na zona onde adoitan estar os Riazor Blues, no fondo de Maratón, faltou a tradición de ver o partido de pé, pero iso non desanimou aos afeccionados.
De súpeto un cativo animouse como novo speaker e, micrófono en man, comezou a cantar as cancións clásicas do Dépor. Non se cansou nos 90 minutos de partido e, por momentos, chegou a poñer en pé á bancada. Non era para menos, As Nosas deportivistas ían gañando o partido e Riazor era unha festa.
Elas, as protagonistas
Chegou o descanso e con el o momento das fotos. Todo o mundo quería ter unha lembranza dese partido histórico, aínda sen saber que o resultado tamén o sería.
Os pais tomaban fotos dos fillos, a mocidade facíase selfies coas bufandas do Deportivo ABANCA e sobre todo había moita nena vestida das cores do Dépor ou coa equipación doutros clubs de fútbol da cidade, enchidas de orgullo de ver que hoxe eran elas, as mulleres, as protagonistas.
Eran as mesmas que cantaban e saltaban co xa mítico Stamp on the ground. Porque si, tamén soou neste partido e se premeron as lanternas dos móviles como xa é tradición dende aquel apagón do 2016.
Celebrándoo na curva de Riazor
Na segunda parte aínda quedaban moitos goles por celebrar. Peke facía o seu hat trick e, por primeira vez, celebrábao na curva de Riazor. A afección estoupaba de xúbilo e moitos seareiros baixaron varios chanzos da bancada para acercarse á que sería a estrela desta noite. En seguida estarían todas as súas compañeiras rodeándoa como con cada un dos sete goles que marcaron as branquiazuis. Porque se algo caracteriza este equipo é que no campo teñen un único latido.
E tras cada gol, no marcador electrónico, saía o anuncio da capitana caracterizada de María Pita que hoxe cobrou máis sentido ca nunca: “Quen teña honra que me siga”, gritaba Miriam ás súas compañeiras.
Mentres, entre o público, cada vez máis sonrisos pola goleada. Os pequenos facían a onda e os maiores debatían sobre se non sería mellor levarse a Peke cos chicos, para ver se ascenden.
Ídolos para as máis pequenas
Finalmente foron 7.569 persoas as que acudiron o estadio. Máis de 7.500 corazóns baixo un único latido, como reza o lema do Dépor ABANCA. Non se logrou superar o récord do partido da selección española contra Azerbaixán, pero tamén é certo que aquel celebrouse un venres.
A cambio, como se do Superdépor no seus mellores momentos se tratase, as máis pequenas, tamén rapaces, pero eran nenas na súa maioría, quixeron fotografarse e pedir autógrafos ás xogadoras.
Porque hoxe elas eran ídolos das novas xeracións. Chamábanas polo seu nome dende a bancada e corrían dunha punta a outra do estadio para ter unha lembranza deste partido. Un partido histórico se mire por onde se mire.
Cando marchamos de Riazor no recinto deportivo brillaba unicamente a luz do electrónico, que daba boa proba do que alí se viviu. E esas pequenas seareiras, o día de mañá, poderán dicir que estiveron alí.
